Goed nieuws!
Devin Townsend heeft Anneke van Giersbergen (Agua de Annique, ex-Gathering) over de vloer en voor de microfoon. Dat belooft veel goeds. Leuke combi. Heel benieuwd naar wat eruit komt. Anneke schrijft op haar blog, dat ze nummers voor Devins nieuwe album inzingt en dat Devin meewerkt aan nieuwe nummers voor haar Agua de Annique. Spannend. 
Lees het op haar blog, met fillempje
Dum Dum Fever is de voortzetting van het legendarische Mooie Meisjes en het verguisde Calvaire. Wie is er niet groot mee geworden? Nu met nog meer longinhoud! Ik heb er zin in.
Serieuze kanshebbers tot nu toe:
Devin Townsend Project – Ki
Eminem – Relapse
The Sedan Vault – Vanguard
White Lies – To Lose My Life
Kong – What It Seems Is What You Get
Ze zijn terug. Nou ja, ze zijn er weer. Bassist Mark Drillich heeft met drie nieuwe muzikanten Kong heropgericht. En WISIWYG is een echte Kong-plaat. Hij klinkt meer als het eerste album Mute Poet Vocalizer dan de latere cd’s, waarop steeds meer dance-invloeden te horen waren. De eerste cd in 10 jaar belooft veel voor de optredens die weer op gang komen in de beroemde quadrofonische opstelling. De laatste keer dat ik ze zag was in Ekko in Utrecht, toen Vogon Poetry het voorprogramma deed. Het wordt tijd voor een hernieuwde kennismaking. Helaas kan ik de band pas in augustus in de Melkweg zien. Impressies van de optredens tot nu toe zijn van harte welkom Goed, het album zelf. Je zou niet zeggen, dat drie van de vier leden geen originele Kongers zijn. De laatste jaren van de eerste incarnatie kenmerkten zich ook door veel wisselingen… Als ik destijds de advertentie in de Volkskrant eerder had gezien, had ik misschien nog wel auditie kunnen doen bij de band… Maar afijn. Oké, ik mis de urgentie wel een beetje op WISIWYG, maar het feest der herkenning maakt veel goed. Laat ik het erop houden, dat WISIWYG niet het meesterwerk is, waar ik op gehoopt had, maar het belangrijkste is dat een van de beste bands van Nederland terug is. Nog wat meer aan elkaar wennen en dan komt de inspiratie vanzelf.
Stilte zijn we niet gewend van Devin Townsend, maar hij bleek er de afgelopen jaren heel bedreven in te zijn. Na het stoppen van metalmachine Strapping Young Lad en de wat ‘toegankelijker’ Devin Townsend Band is er nu Devin Townsend Project. Het eerste album van Townsends nieuwe uitlaatklep heet Ki, deel 1 van een vierluik. Een ouderwets sterk album met opvallend weinig geweld. Ki heeft een heel herkenbaar geluid, maar Townsend houdt zich meer in dan we van hem gewend zijn. Een opmerkelijke kruising tussen metal en singer-songwriter, die je even de tijd moete gunnen, met een vreemd Elvis-achtig nummer en een klapstuk dat nooit echt ontploft. Kortom, een spannende plaat zoals we dat gewend zijn van Devin Townsend. Al haalden zijn laatste Strapping-albums niet het niveau dat we van Townsend kennen.
Devin is ouder geworden, wijzer en nuchter. rad42 spreekt Townsend in Amsterdam; hij zit achter een potje kruidenthee. De maestro is in Europa ‘to clarify things’. ‘In het verleden heb ik nogal wat platen gemaakt, terwijl ik aan de drugs was. Nu ik nuchter ben, kan ik zeggen wat ik bedoelde. Ik zei dit, maar wat ik wilde zeggen, was…’ Townsend schaamt zich zeker niet voor wat hij tot nu toe heeft gemaakt. Daar heeft-ie ook geen enkele reden voor. Maar alleen woede om woede zit er niet meer in. En komt er dus ook niet meer uit.
Heavy is relatief
‘Wat ik muzikaal wil doen, is wel heavy, maar niet per se gebaseerd op geweld. Ik wil eerlijk zijn in de muziek die ik maak. Ach, heavy is ook maar een relatief begrip. Ik ben nu 37, er zit 14 jaar tussen Strappings City en Ki. Het idee om voor mijn publiek door te gaan met alleen maar herrie schoppen, daar hebben we allebei niets aan. Laatst werd me gevraagd: ‘Maar denk je dan niet aan de SYL-fans?’ Natuurlijk wel, het is een groot compliment dat mensen mijn band goed vinden. Ik was ook eerlijk in Strapping. Maar op dit moment is het ondenkbaar dat ik zoiets weer maak. De intentie van City, wat hem zo goed maakte, was de woede die ik voelde, het gevecht in mezelf. Nu ben ik verder, ik zou de boel neppen, als ik weer met zoiets chaotisch aankwam. Chaos is maar een klein deel van mijn wereld.’
‘Heel veel mensen willen alleen destructieve chaos van me, maar dat vind ik niet spannend meer. Wat ik nu duidelijk moet zien te krijgen, is: Kijk, je hebt die muziek van me. Wat ik in de toekomst ga doen, vind je misschien helemaal niet zo cool. Maar het is voor mij onmogelijk iets anders te doen. Als je het bekijkt vanuit de muziek: ik ben nog aan het leren om een hele zin te maken. Snap je? Uiteindelijk wil ik symfonieën schrijven. Beginnen met het rustigste stuk en dan opbouwen. Op het moment dat het tijd is voor de climax… De afgelopen jaren heb ik wel geleerd hoe ik kabaal moet maken, dat zit wel goed. Dan wordt het muzikaal, snap je? Dan maak je een zin, niet een hele regel met uitroeptekens. Raggen om het raggen wordt zo vervelend. Ik krijg er koppijn van. Kom op, zet uit, daar ben ik te oud voor!’
Balans
Met Strapping gingen we maar door, om het moment te pakken. Touren, nieuwe plaat, touren. Er was geen ruimte meer om andere dingen te doen, voor de balans. En die balans heb ik wel nodig; het is ongezond om onafgebroken chaos in je leven te hebben. Wat begon als een kunstvorm waar ik heel veel van hield, werd werk. En o man, het werd alleen maar groter. Devin Townsend Band zorgde nog voor wat afwisseling, maar zelfs die werd een soort raamwerk waarbinnen ook niet alles paste, wat ik wil maken. In het begin begrepen veel mensen niet dat ik verschillende dingen deed. Ze konden me niet plaatsen. Ben je nou metal? Rock? Prog? Daar heb ik me nog wel even druk om gemaakt; om cd’s te verkopen moet je toch in een bepaalde stijl passen… Maar ik vind nu eenmaal heel veel muziek te gek. Ik hou net zo veel van dance als van metal. Van klassiek en synthpop…’
‘Een van de conclusies van de afgelopen drie jaar was: waarom ga ik niet gewoon al die dingen doen? Als het niet in een hokje past, dan niet. Mensen vinden me gek, dat ik van allerlei stijlen naast elkaar doe. Prima, je zegt het maar. Maar ik ben niet gek, ik heb gewoon heel veel te zeggen. En als je het naar vindt of verwarrend, dan laat je het toch lekker. Je hoeft er niet iets mee te doen. Voor mij is het nu het leukst om allemaal verschillende dingen te doen en die zo goed mogelijk uit te voeren.’
‘Ki uitbrengen als ‘heavy metal’ zou het voor mij heel meilijk maken om er iemand mee te bereiken. Grote kans, dat strikte metal fans er geen reet aan vinden, en dan gaat het album verloren. Daarom probeer ik helderheid te geven over mijn vier albums: vier verschillende stijlen, voorbeelden van wat ik in me heb. En daarna ga ik weer heel wat anders doen.’
Deconstruction
Goed, op Ki dus geen chaos, maar mooi opgebouwde, ingehouden nummers. Nummer drie van het vierluik wordt Deconstruction. Daar zegt Townsend in zijn biografie over: ‘De mensen die veel zwaardere muziek van me willen, geef ik Deconsruction.’ Hoe zit dat? Je bent toch klaar met de chaos? ‘Deconstruction is een heel belangrijke plaat voor me. Het bewijst wat ik wil zeggen. De muziek die veel mensen van me verwachten, kan ik niet meer maken. Om verschillende redenen: leeftijd, nuchterheid… Maar dat betekent niet dat ik geen complexe muziek meer kan maken. En dat ga ik dus doen met dat album. Hij wordt zo lastig, dat het beangstigend wordt. Ik probeer erachter te komen wat ons toch zo aantrekt in die chaos. De teksten worden heel ongemakkelijk, sommige mensen zullen ze bedreigend vinden. Uiteindelijk moet Deconstruction zo’n lastige, bizarre plaat worden, dat zelfs de geharde metal heads heel graag Ki nog eens opzetten, haha.’
Je zegt steeds dat ‘mensen’ chaos van je verwachten. Van wie komt die druk toch? De fans? ‘Nou ja, ik kom er wel steeds meer achter dat de meeste mensen met me zijn meegegroeid. Maar er zijn er ook veel, zelfs in mijn directe omgeving, die gewoon zeggen: Als het geen Strapping is, hoef ik het niet te horen.’
Dat is geschift!
‘Ja hè? Nou ja, het hele idee is nu: Er zijn heel veel redenen waarom Strapping zo heavy was. Het heeft er zeker mee te maken, dat ik een boze twintiger was. Ik begreep bepaalde principes nog niet, nu wel. Seks… al die dingen waar je anders mee omgaat, als je er meer ervaring mee hebt. Je kunt alles zo stoer en sexy maken als je wilt: drugs, geweld… De bedoeling van Deconstruction is die dingen te strippen tot de basis. En als je er dan over gaat schreeuwen, is het ineens helemaal niet meer cool, maar erg ongemakkelijk.’
Ja… En nou?
Zijn alle albums al klaar? ‘Nummer 2 en 3 zijn geschreven. De vierde… Ik heb een beeld van hoe die plaat moet worden. Maar daarvoor trakteer ik mezelf eerst op een lekker leeg hoofd.’
Op Ki horen we Dave Young, keyboardspeler van Devin Townsend Band. Verder spelen twee muzikanten mee, die we nog niet kenden uit het Townsend universum: de 62-jarige drummer Duris Maxwell en bassist Jean Savoie. Spelen er op de komende drie albums nog muzikanten mee, die we al eerder bij je hebben gehoord? ‘Misschien drumt Ryan (van Poederooyen, rad42) van DTB op de volgende. Op Deconstruction kan het een drummer worden of een machine. Maar dan wel beter dan op Ziltoid the Omniscient. Weet je, ik heb een heel duidelijk beeld in m’n hoofd van de albums. Er is weinig ruimte voor interpretatie. En er zit ook aardig wat druk achter, die platen moeten wel binnen anderhalf jaar af zijn. Maar ik ken inmiddels heel veel muzikanten. Als ik nu denk: ik heb zo’n soort muzikant nodig, dan pak ik m’n boekje en bel ik hem.’
Klinkt als een prettige positie… ‘Dat is het ook.’
Het is goed dat je terug bent. ‘Dank je. Ik blijf nog wel even.’
Interview gedaan voor Veronica Magazine
Ki van Devin Townsend Project is nu uit op Inside Out. Veel plezier ermee.
